Het kwetsbare kind..

woorden kind

Ken je die reclame van enige jaren geleden nog, over verbaal geweld tegen kinderen? Hartverscheurende beelden van intens verdrietige kinderen met de meest vreselijke zinnen op hun lichaam geschreven. “Was je maar nooit geboren”, “Het is allemaal jouw schuld”, “Denk maar niet dat papa jou ooit nog wil zien.” We voelden allemaal met deze kinderen mee, waren ontzet en vastbesloten om nooit zo met onze kinderen om te gaan.

Onbedoeld je kind beschadigen
Ik ben ervan overtuigd dat iedere ouder (uitzonderingen daargelaten, die zijn er helaas altijd) het beste wil voor zijn of haar kind. We willen dat ze normen en waarden leren, zelfstandig worden, zich staande kunnen houden in het leven en opgroeien tot gelukkige, geslaagde mensen. Toch beschadigt menige ouder onbedoeld wél hun kind. In mijn hypnosecentrum komen veel mensen met verschillende issues die te maken hebben met een beschadiging in de kinderjaren. Keer op keer blijkt tijdens een sessie dat de oorsprong van de klacht te maken heeft met één of beide ouders.

In de praktijk
S. bijvoorbeeld is een vrouw van 54 jaar met flink overgewicht. Al sinds zij een klein meisje was, maakte haar moeder de ene na de andere opmerking over haar molligheid en zette het kleine meisje op dieet. Ze moest vooral niet dik worden. “Ben je nu alweer aan het eten, je bent al zo dik.” Het kleine meisje had gewoon erge honger. Moeder was zelf haar hele leven al op dieet en bracht haar angsten en frustraties over op haar dochter. Het onderbewuste kind in S. was er, op het moment dat ze naar mij toekwam,nog steeds van overtuigd dat ze een dikkerdje was en haar onderbewustzijn stelde alles in het werk om dat ook waar te maken. Toen we in de sessie die overtuiging verwijderde en de moeder vergaven, viel S. langzaam maar zeker af.

T. is een jongen van 14 jaar. Moeder belde mij dat ze graag met hem langs wilde komen omdat hij faalangst had. Dat uitte zich met name in de prestaties op school. Het bleek een stille, slimme jongen te zijn met gebogen schouders. Ik vroeg hem het intakeformulier in te vullen, terwijl ik nog even sprak met moeder die mij luidkeels uitlegde wat er allemaal ‘mis’ was met haar zoon. Toen hij mij het ingevulde formulier overhandigde kon moeder het niet nalaten om haar zoon te vertellen dat ‘die mevrouw vast die hanenpoten op het formulier niet kon lezen en dat hij toch eens moest leren om normaal te schrijven.’ De schouders bogen nog meer voorover. Ik hoefde in de sessie niet te zoeken naar de oorzaak van zijn faalangst.

Beide (in dit geval) moeders wilden het beste voor hun kind, maar waren onbedoeld zelf de oorzaak van hun klachten.

Het gedrag afkeuren, niet het kind
Opvoedkundigen vertellen ons al een poosje dat je niet een kind moet afkeuren, maar het gedrag. Dus niet ‘”jij bent een vervelend kind”, maar “ik vind dat jij je vervelend gedraagt nu.” Een schot in de roos, want kinderen zijn sponzen, geloven alles en vatten alles letterlijk op. Een volwassen mens heeft tussen het bewustzijn en het onderbewustzijn de zogenaamde ‘kritische factor’. Deze kritische factor heeft als doel je te beschermen en bepaalt welke informatie wordt geaccepteerd en opgeslagen in het onderbewustzijn. Als ik tegen jou zeg dat je stom bent, dan ketst jouw kritische factor dat af. Jij gaat echt niet denken dat je stom bent omdat ik dat zeg. Kinderen onder de 8 jaar doen dat wel. Die nemen dat ogenblikkelijk van je aan. De kritische factor ontstaat rond je 7e/8e levensjaar. Pas vanaf die leeftijd word je enigszins beschermd tegen binnenkomende informatie die niet goed voor je is. Hoe ouder je bent, des te ‘dikker’ is je kritische factor. Kinderen tot 8 jaar staan dus wagenwijd open voor alle suggesties. De woordkeuze van (met name) de ouders bepaalt of deze kinderen later in hun leven een probleem ontwikkelen, of niet.

Leg je woorden dus op een weegschaaltje en besef, ook in een boze bui, goed dat kinderen niet onze kennis en ons relativeringsvermogen hebben. Ze kunnen zomaar van je aannemen dat ze dik, lomp, stom, lui, waardeloos of slecht zijn. Dat ze rotkinderen zijn en dat er nooit iets van ze terecht komt. Want dat hebben papa en mama gezegd..